Η παγίδα της αναγνώρισης του ΕΓΏ στους άλλους

Κάποια πρόσφατα γεγονότα που έλαβαν χώρα στον κύκλο των στενών μου φίλων με οδήγησαν στην ακόλουθη διαπίστωση.

Γίνεται πολύς λόγος για το Εγώ. Αναγνώρισή του … παρατήρηση του … αποταύτιση από αυτό και ούτω καθεξής.

Κάποιοι μπορούν να το κάνουν και κάποιοι δεν είναι ακόμα εκεί . Στην κατηγορία των ανθρώπων που μπορούν να διαχωρίσουν το Εγώ , που μπορούν να γίνουν η επίγνωση ή να πάνε ακόμα πιο βαθιά και να γίνουν αυτοί που έχουν επίγνωση της επίγνωσης, μια κατάσταση και ένας χώρος εσωτερικής ειρήνης και ηρεμίας πάντα “υπάρχει” και επίσης επεκτείνεται.

Όταν βρισκόμαστε βαθιά σε μια τέτοια κατάσταση η ικανότητα να τραβήξουμε τους άλλους σε αυτή όχι μόνο προκύπτει αλλά και αυξάνεται . Η δύναμη της παρουσίας είναι τέτοια που τίποτα άλλο δεν μπορεί να την ξεπεράσει .

Όταν οι άνθρωποι αρχίζουν να μιλούν για το Εγώ ή για το ποιανού το Εγώ είναι λιγότερο ή περισσότερο, ισχυρότερο ή ασθενέστερο  μπλα μπλα μπλα μπλα …

Όταν οι άνθρωποι βλέπουν τον εαυτό τους ως ανώτερα όντα λόγω των υψηλότερων πνευματικών τους ιδιοτήτων από τον υπόλοιπο κόσμο τότε μπαίνουν σε μια κατάσταση δυαδικότητας και διαχωρισμού.

Το Εγώ τους κάνει στην πραγματικότητα πάρτι κρυμμένο πίσω από τη λεγόμενη πνευματικότητα . Μπαίνουν σε μια επικίνδυνη ζώνη που δεν είναι σε θέση να παρατηρήσουν και να αναγνωρίσουν πώς ο κόσμος / οι άνθρωποι / οι καταστάσεις λειτουργούν ως καθρέφτης που αντανακλά τη δική τους εσωτερική κατάσταση .

Μπορώ να μιλήσω γι’ αυτό με βεβαιότητα γιατί είχα την ευλογία να περάσω από αυτό το στάδιο πριν από μερικά χρόνια και όπως ξέρουμε η Ζωή θα μας δώσει όποια εμπειρία είναι πιο χρήσιμη για την εξέλιξη της συνείδησής μας. Αυτή ήταν η εμπειρία που χρειαζόμουν τότε.

Η θεία συνείδηση / ζωή / σύμπαν / Θεός ( χρησιμοποιήστε όποια λέξη σας βολεύει καλύτερα ) έστειλε στην πραγματικότητά μου το απαραίτητο “πνευματικό ον” για να μου διδάξει μέσω της εμπειρίας και όχι της θεωρίας τι είναι η ενότητα , η αποδοχή “όλων όσων ΕΙΝΑΙ” , η ενσυναίσθηση , η ταπεινότητα και η ηρεμία.

Σ’ ευχαριστώ Eckhart Tolle ????????❤️

Αν επιθυμούμε να εμβαθύνουμε περισσότερο στην πρακτική μας σχετικά με το πώς να αναγνωρίζουμε τον εγωιστικό μας εαυτό, ας παρατηρήσουμε οποιοδήποτε συναίσθημα αναδύεται μέσα μας … Οποιαδήποτε μορφή σκέψης παράγεται από το νου. Όλα είναι ένα υποπροϊόν του Εγώ. Ακόμα και η ανάγκη μας να έχουμε δίκιο για κάτι. Να δικαιωθούμε. Ας θυμηθούμε ότι δημιουργεί την ανάγκη να έχει κάποιος άλλος άδικο. Η κρίση μας για τους άλλους … για το τι είναι ή τι δεν είναι, ακόμα και μέσα από το πρίσμα της πνευματικότητας, είναι όλα μια τεράστια διάρροια του Εγώ.

Τίποτα περισσότερο , τίποτα λιγότερο .

Αγάπη και ευλογίες σε όλους ????????❤️