Μαθαίνοντας να με αγαπώ

Μεγάλωσα με την πεποίθηση ότι έπρεπε να είμαι τέλεια.

Τέλεια κατά τα στάνταρ των άλλων

Του πατέρα, της μητέρας, της αυταρχικής γιαγιάς, του εκάστοτε συντρόφου.

Τέλεια για να αγαπηθώ, να γίνω αποδεκτή, να ζω ελεύθερα.

Μέσα στην προσπάθεια μου για την τελειότητα κατάφερα να «κερδίσω» ένα τεράστιο βραβείο. Μια φυλακή με ένα θεατρικό σανίδι.

Σε αυτό το σανίδι ήμουν πάντα η πρωταγωνίστρια. Πότε  έμπαινα στον ρόλο της κόρης, άλλοτε της συντρόφου, της εργαζόμενης  ή της φίλης. Ως κοινό παρανομαστή όλοι αυτοί οι ρόλοι  είχαν τα εξής. Την προσαρμογή, την σιωπή, την ανελευθερία, το στρίμωγμα. Το μεγάλωμα μου, όπως έγραψα στην αρχή,  είχε ως αποτέλεσμα το να υποχωρώ, να φοβάμαι, να υπακούω, να μεταλλάσσομαι σε αυτό που χρειαζόταν ο άλλος για να είναι ευχαριστημένος μαζί μου … για να με αγαπάει … για να με θέλει στη ζωή του, για να μπορώ να νιώθω  ασφαλής. Με την καθοδήγηση μιας μητέρας με τέτοιες αρχές σε συνδυασμό με τις προσωπικές ανασφάλειες που απέκτησα μέσα από τους σημαντικούς  ρόλους που πέρασα κατάφερα να γίνω εξπέρ στο να μετατρέπομαι σε αυτό που ήθελαν οι άλλοι. Πολλές φορές έφτανα σε τέτοιο σημείο τελειότητας αυτού,  που αντιλαμβανόμουν από πριν τι χρειαζόταν ο καθένας και το προσέφερα εν αφθονία. Σχεδόν κάθε  φορά που έκανα ένα βήμα προς τον πραγματικό εαυτό μου αντιμετώπιζα την δυσαρέσκεια, τον θυμό, την απόρριψη, την απομάκρυνση.

Αυτό που ήμουν δεν άρεσε … δεν βόλευε … δεν ικανοποιούσε . Κανένας, μέχρι να έχω την ευλογία να γίνω μητέρα,   δεν αγάπησε  πραγματικά και βαθειά  αυτό που ήμουν αλλά αυτό που μπορούσα να είμαι για αυτούς.

Η μητέρα μου ήθελε  μια υποστηρικτική και ηθική κόρη, ο πατέρας μου μια υποταγμένη υποδειγματική κορούλα, ο πρώην σύζυγος  μου μια αφοσιωμένη ταλαντούχα και εντυπωσιακή σύζυγο, ο σύντροφος  μου αργότερα μια καλόβολη και ταυτοχρόνως περιπετειώδη, ανοιχτόμυαλη ερωμένη που δεν θα προκαλούσε προβλήματα στον «έντιμο» συζυγικό του βίο.

Κάποια στιγμή, μετά από εκατοντάδες, για να μην πω χιλιάδες, παυσίπονα, ηρεμιστικά, αντικαταθλιπτικά και διάφορα αλλά σκευάσματα που έπαιρνα για να καταπολεμήσω την εναντίωση του φυσικού μου σώματος σε όλα αυτά που υπέβαλα την ύπαρξη μου, συνειδητοποίησα πως έπρεπε να κατέβω από αυτό το θεατρικό σανίδι και να γκρεμίσω τα τείχη της φυλακής μέσα στην οποία είχα εκουσίως βάλει τον εαυτό μου . Έτσι αποφάσισα να πετάξω στα σκουπίδια όλα τα χάπια και μαζί με αυτά, όλους τους άχρηστους ρόλους ( της υπάκουης κόρης, της  θυματοποιημένης συζύγου, της χειραγωγημένης ερωμένης) και να δοκιμάσω να ζήσω ελεύθερη μαζί με όλες τις συνέπειες που αυτή η απόφαση κουβαλούσε μαζί της. Ελεύθερη από την επιθυμία να ικανοποιώ τους άλλους για να είμαι αποδεκτή, απαραίτητη και αξία της «αγάπης» τους υπό προϋποθέσεις. Έτσι, παίρνοντας αυτή την τολμηρή απόφαση για εμένα, θεράπευσα η ίδια τον εαυτό μου. Τον έβγαλα από την φυλακή του και τον άφησα να αναπνεύσει για πρώτη φορά ελεύθερα.

Ο καθαρός αέρας έτσουξε τα πνευμονία μου στην αρχή. Του επέτρεψα να βιώσει τη ζωή χωρίς να την κρίνει ως καλή ή κακή, σωστή ή λάθος, ηθική ή ανήθικη. Επέλεξα να είμαι  αυθεντική, ανοικτή, ειλικρινής και ξεκάθαρη κάθε μου στιγμή χωρίς επίκριση. Αυτή έγινε η στάση ζωής μου. Αφήνω τον εαυτό να απλώνεται και να εξελίσσεται σε όλες του τις εκφάνσεις. Με μαθαίνω από την αρχή, κάθε μέρα και λίγο παραπάνω. Μαθαίνω να με αγαπώ, να με αποδέχομαι, να με συγχωρώ γιατί μόνο χτίζοντας αυτή τη σχέση με εμένα μπορώ να τη χτίσω και με τους ανθρώπους που μπαίνουν στη ζωή μου. Δεν κρύβω τίποτα.

Είμαι ένα ανοικτό βιβλίο που ακόμα γράφεται. Το θέμα του είναι απλό και ταυτοχρόνως πολύπλοκο. Η αγάπη. Η ανιδιοτελής, άνευ όρων  αγάπη. Αυτή που στο παρελθόν είχα αισθανθεί μόνο για τα παιδιά μου. Η αγάπη που δεν έχει χώρο για το ΕΓΩ μέσα της. Η αγάπη που έχει, γαλήνη, ευτυχία,  ζεστασιά, ασφάλεια, ειλικρίνεια  καλοσύνη, κατανόηση, συμπόνοια, αποδοχή.

Δεν ανέφερα την συγχώρεση γιατί μέσα σε μια τέτοια αγάπη με αποδοχή και κατανόηση δεν φτάνεις στο σημείο να χρειάζεται να συγχωρείς. Είσαι ένα με τον άλλον, δεν υπάρχει εγώ και εσύ,  άρα δεν υπάρχει διαχωρισμός αλλά ενότητα. Μέσα από το δρόμο της αφύπνισης,  χρησιμοποίησα τις σχέσεις μου του  παρελθόντος ως καθρέφτες που αντανακλούσαν τη σχέση μου με τον εαυτό μου. Αυτό που είδα δεν μου άρεσε. Πολύ συνειδητά αποφάσισα να μείνω μόνη μου και να χτίσω αυτή την απόλυτα διαχρονική σχέση. Να επενδύσω σε αυτήν. Γνώθι σαυτόν. Να με γνωρίσω. Να με αγαπήσω Άνευ όρων και μόνο τότε θα ξανά άνοιγα την καρδιά μου για να μπει κάποιος μέσα.

Μόνο την στιγμή που θα ένιωθα πως αυτός ο κάποιος μπορεί να με αγαπήσει ακριβώς για αυτό που είμαι και όχι για αυτό που θα είχε δημιουργήσει με τη φαντασία του και τις προσδοκίες του για εμένα. Να αγαπήσει εμένα, με όλα τα υπέροχα χαρακτηριστικά μου και με όλες τις ατέλειες μου. Με όλα μου τα ίσια και με όλα μου τα στραβά. Και όταν κάνω κάτι σωστό να μου λέει μπράβο και όταν κάνω κάτι λάθος να με ενθαρρύνει να το διορθώσω. Όταν χαμογελάω να χαίρεται και όταν λυπάμαι να με αγκαλιάζει. Όταν περπατάω στο δρόμο της ζωής να είναι δίπλα μου ως σύντροφος / συνοδοιπόρος  και όχι μπροστά μου ως αφέντης, ούτε πίσω μου ως υπηρέτης. Όταν πέφτω να μου απλώνει το χέρι για να με σηκώσει και να με φροντίσει, όχι να με κρίνει και να με απορρίπτει γιατί έπεσα. Όταν τον ρωτάω κάτι να μου απαντάει με ειλικρίνεια και διαχρονικότητα, όχι με υποθέσεις και βιασύνη. Θέλω να ακούω απαντήσεις που έρχονται από τη ψυχή και όχι από το νου ή από το τι πιστεύει  ότι θα με ικανοποιήσει να ακούσω. 

Χρειάζομαι κάποιον που θα κοιτάξει τις πληγές και τις ανάγκες  μου με καλοσύνη και αγάπη,  όχι αηδία και επίκριση για το πως τις απέκτησα. Που θα τις φροντίσει με υπομονή  και όχι διεκπεραιωτικά για να πει ότι κάτι έκανε. Επιλέγω έναν σύντροφο που θα συνεξελιχθούμε, θα αγαπηθούμε ακριβώς όπως είμαστε, με όλες τις τέλειες ατέλειες μας, που θα τις γουστάρουμε και θα τις αγκαλιάζουμε με αγάπη. Επιλέγω έναν σύντροφο που στα «ατοπήματα» μου δεν θα ασχολείται με το υπέρμετρο εγώ του αλλά με το πως θα έρθει κοντά μου να με αγκαλιάσει και να με φέρει πίσω με πίστη και εμπιστοσύνη για αυτό που χτίζουμε παρέα. Ελκύω στην πραγματικότητα μου  έναν σύντροφο  που θα επιλέγει ΕΜΑΣ κάθε  φορά, σε όλες τις εποχές, υπό όλες τις συνθήκες, μέρες ώρες, στιγμές. Έναν σύντροφο που θα με αγαπά άνευ όρων … που θα αναγνωρίζει τον εαυτό του μέσα σε εμένα. ​

Ζητάω όλα αυτά κι ακόμα παραπάνω. Ως αντάλλαγμα προσφέρω απλόχερα ακριβώς τα ίδια και ακόμα παραπάνω. Αυτή είναι η αγάπη για την οποία κάνω χώρο στη ζωή μου. Οτιδήποτε λιγότερο δεν είναι για εμένα.