Οι σφίγγες του Νου μας ( και πως να τις κάνουμε να ησυχάσουν )

Πριν από λίγες ημέρες παρακολούθησα  ένα από τα satsangs του Sri Sri Ravi Shankar στο YouTube . Κατά τη διάρκεια του ο δάσκαλος περιέγραφε  την κατάσταση ύπαρξης στο πεδίο της  “μη αντίδρασης”. Πρόσφερε μερικές απλές πρακτικές σε σχέση με αυτό.

Κάποιες από αυτές ήταν να μην υπάρχει αντίδραση όταν αισθανόμαστε ζέστη ή κρύο, να μην αντιδρούμε όταν έχουμε φαγούρα και αυτομάτως δημιουργείται η επιθυμία του ξυσίματος. Τέλος, να εξασκούμε την εγκράτεια (μέσω της μη αντίδρασης) όταν έχουμε μια οποιαδήποτε άλλη ενόχληση μέσω των πέντε αισθήσεων μας (μέσα σε φυσιολογικά και ασφαλή για εμάς όρια).

Αποφάσισα να δοκιμάσω  αυτή την πρακτική καθώς μου προκάλεσε το ενδιαφέρον να μάθω εμπειρικά και όχι θεωρητικά το πως η εγκράτεια (ή μη αντίδραση) σε κάποια τέτοια απλά θέματα μπορεί να συμβάλλει και σε αλλά πιο σημαντικά όπως τη μη αντίδραση σε ένα διαξιφισμό, ή σε μια συμπεριφορά που θεωρείται προσβλητική ή όποια άλλη ταμπέλα επιλέγει να της βάλει ο εγωϊκός Νους.

Την επόμενη μέρα συμμετείχα σε έναν ομαδικό διαλογισμό του Osho στη φύση, σε ένα μέρος όπου η ύπαρξη διαφόρων εντόμων ήταν  παραπάνω από αισθητή και δυσάρεστη για εμένα.

Καθώς χορεύαμε όλοι μαζί  ένιωθα τις σφίγγες και  τις μύγες που ήταν παντού να αγγίζουν το δέρμα μου… σαν να χόρευαν και αυτές μαζί μου.

Η συνήθης αντίδρασή μου θα ήταν να τις διώξω με το χέρι μου ή να μετακινηθώ. Aποφάσισα να μην το κάνω αυτό και αντ ‘αυτού τις αγνόησα.

Στην επόμενη φάση του διαλογισμού όπου μπήκαμε σε ακινησία και σιωπή οι μύγες άρχισαν άφοβα και ανενόχλητα πλέον να περπατούν επάνω μου, άλλες φορές τσιμπώντας με και άλλες γαργαλώντας με. Η επιθυμία να ξυστώ γινόταν όλο και πιο έντονη.

«Καμμία αντίδραση Λεώνα … εγκράτεια …πειθαρχία» άκουσα την εσωτερική μου φωνή να μου υπενθυμίζει .

Την άκουσα.

Παρατήρησα τη φαγούρα να έρχεται ξανά και ξανά μέχρι αφόρητου σημείου αλλά και να εξαφανίζεται μετά από λίγο. Αυτό συνέβη πολλές φορές μέχρι που έκπληκτη έφτασα σε ένα σημείο όπου οι μύγες δεν με ενοχλούσαν πια. Αντιλήφθηκα την εγωϊκή αίσθηση της ικανοποίησης που αναδύθηκε μέσα μου για το “μεγάλο μου επίτευγμα ” αλλά την άφησα να υπάρξει  χωρίς να την κρίνω περαιτέρω.

Μόνο που λίγες στιγμές αργότερα η πρόκλησή μου έγινε αρκετά μεγαλύτερη από την αναμενόμενη.

Άκουσα το θόρυβο που έκανε  μια σφίγγα  καθώς πετούσε γύρω από το πρόσωπό μου. Ένιωσα το σώμα μου να τσιτώνεται  και τους μυς του προσώπου μου αλλά και τις σιαγόνες μου να σφίγγονται όλο και περισσότερο.

Η ανάμνηση του πόνου που είχα αισθανθεί  πριν από ένα χρόνο από δύο τσιμπήματα σφιγγών  στο ίδιο χωριό έκανε τον φόβο να εξαπλωθεί ακαριαία σε όλο μου το σώμα.

Προφανώς όμως , τα λόγια του Σρι Σρι είχαν χαραχτεί στο μυαλό μου βαθύτερα απ’ ό,τι είχα συνειδητοποιήσει, γιατί παρέμεινα ακίνητη και έβαλα όλα μου τα δυνατά ώστε  να μην αντιδράσω.

Ενώ αισθανόμουν τη σφίγγα  να κάνει μια βόλτα στο δέρμα του προσώπου μου κατάφερα νοερά να μπω  σε μια βαθιά κατάσταση παρουσίας. Άρχισα να συγκεντρώνομαι στην αναπνοή μου και να αγνοώ την αίσθηση του εντόμου στο δέρμα μου . Αναπνέοντας βαθιά και συνειδητά , εκπνέοντας αργά και χαλαρά  … ξανά και ξανά …

Στη συνέχεια επικεντρώθηκα στις αισθήσεις μου, μια, μια ξεχωριστά  και αποστασιοποιήθηκα από όλες τις σκέψεις που ενεργοποιούσαν τον εσωτερικό μου συναγερμό κινδύνου.

Παρακολουθούσα τη σκέψη

 “σφίγγα =πόνος” να εμφανίζεται και να εξαφανίζεται επανειλημμένα μέχρι που έπαψε να υπάρχει, μέχρι που σαν να κουράστηκε και τα παράτησε επιτρέποντας να μπει στη θέση της η σιωπή. Κάθε φορά που η σκέψη με τραβούσε στο μέλλον και σε ένα πιθανό τσίμπημα, με αφοσίωση την επανέφερα στο εδώ και στο τώρα μου όπου δεν γινόταν τίποτα από αυτά. Μόνο ακινησία και σιωπή υπήρχε στην παρούσα στιγμή μου!

Μέσα σε αυτή την κατάσταση ησυχίας και ακινησίας  σταδιακά το σώμα μου άρχισε να χαλαρώνει μέχρι που ηρέμησε εντελώς.

Η σφίγγα φαίνεται πως προσκάλεσε και μερικές φίλες της οι οποίες  με πλησίασαν  με περιέργεια.

Δεν μπόρεσα να αντισταθώ και έτσι άνοιξα τα μάτια μου για κλάσματα του δευτερολέπτου. Υπήρχε μία σφίγγα στην δεξιά μου παλάμη και μία στο αριστερό μου γόνατο.

Χαμογέλασα ανεπαίσθητα.

“Ευχαριστώ ” είπα νοερά . “Σας ευχαριστώ που δημιουργήσατε με το πέταγμα σας  τις ιδανικές συνθήκες για να βιώσω  ακριβώς την εμπειρία που χρειαζόμουν”.

Έβαζα σε πράξη τα όσα είχα επιλέξει να κάνω την προηγούμενη ημέρα!

Έκλεισα τα μάτια μου καθώς ένιωθα πολύ πιο ασφαλής έτσι και συνέχισα να αναπνέω συνειδητά .

Όταν τελείωσε ο διαλογισμός τα άνοιξα  αργά και παρατήρησα πως  δεν υπήρχαν πια σφίγγες  πάνω μου ή έστω κοντά μου. Είχα μπει  σε τέτοια βαθειά διαλογιστική κατάσταση που ούτε καν αντιλήφθηκα  πότε απομακρύνθηκαν  από πάνω μου.

Χαμογέλασα (όχι νοερά αλλά φανερά πλέον) όταν είδα τους ανθρώπους πιο πέρα να πηδάνε και να στροβιλίζονται καθώς προσπαθούσαν απεγνωσμένα να τις αποφύγουν.

Οι σφίγγες  είχαν τελειώσει μαζί μου και είχαν από ότι φάνηκε, να προσφέρουν τα “διδάγματά” τους και σε άλλους ανθρώπους.

Το πεδίο παρουσίας μου ενίσχυσε την πρακτική της «Μη αντίδρασης» και ταυτοχρόνως μετατράπηκε και σε μια μορφή προστασίας για εμένα σε σχέση με κάτι που μου είχε προκαλέσει έντονο  σωματικό πόνο στο παρελθόν.

Μπορεί η δύναμη της σκέψης ναι είναι μεγάλη αλλά η δύναμη της «μη σκέψης», no mind, είναι ακόμα μεγαλύτερη!! 

????????????Παρακαλώ μην δοκιμάσετε αυτό ή κάτι παρόμοιο αν έχετε αλλεργία στις σφίγγες/μέλισσες